ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑ

Ο θάνατος του Μάριου πρέπει να κλείσει την …πληγή των Γκέτο

By ΣΧΟΛΙΑ | No Comments

Ο άδικος και συνάμα τραγικός θάνατος του μικρού Μάριου στο Μενίδι, στην αυλή του σχολείου του, από αδέσποτη σφαίρα που έριξε ένα οπλισμένο χέρι κάποιου Ρομά που πανηγύριζε, άνοιξε την …πληγή των γκέτο στην Δυτική Αττική.

Το πρόβλημα γνωστό εδώ και δεκαετίες κι όμως όλοι σήμερα καμώνονται ότι ανακάλυψαν την Αμερική. Λόγια, λόγια και το γνωστό γαϊτανάκι της μεταβίβασης ευθυνών από τον Άννα στον Καΐάφα μιας εξουσίας ανάλγητης και υποκριτικής.

Η κραυγή των κατοίκων, ο βουβός πόνος των γονιών και οι κραυγές των ΜΜΕ κάνουν ακόμη μια φορά θόρυβο. Ωστόσο μοιάζει να είναι ακόμη μια επανάληψη του έργου: «τίποτα δεν αλλάζει στην Ελλάδα που ζει μέσα από τα ρεπορτάζ των καναλιών και πεθαίνει καθημερινά, μόλις σβήσουν τα φώτα της τηλεοπτικής κάμερας».

Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Τόσκας εμφανίσθηκε στις δημόσιες δηλώσεις του αμήχανος, σχεδόν σαστισμένος, αλλά με την γνωστή λογική «οι άλλοι φταίνε κι όχι εμείς».

Το περίφημο «εμείς και οι άλλοι» που συναντάμε κάθε φορά σε αυτή την μη κανονική χώρα. Ένας καυγάς χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς κανένα όφελος, χωρίς πραγματική διάθεση για λύσεις στα προβλήματα.

Και από την άλλη ο Μητσοτάκης και η ΝΔ, που βρήκε άλλο ένα θέμα που βολεύει την αντιπολιτευτική στρατηγική στον δρόμο για την εξουσία. Μα τα γκέτο ήταν εκεί και επί Σαμαρά, επί Καραμανλή, επί Σημίτη, επί Παπανδρέου. Πάντα.

Αυτή την φορά εκτός από την έλλειψη πολιτικής βούλησης, εκτός από την υποβάθμιση του προβλήματος και εκτός από την ανικανότητα, ήρθε να προστεθεί η διστακτικότητα του ΣΥΡΙΖΑ να διακηρύξει το τέλος της αυθαιρεσίας των λαθρεμπόρων ναρκωτικών, ρούχων και προϊόντων πολυτελείας που έχουν τις βάσεις τους στα «γκέτο» των Ρομά.

Φταίει, θα πει κάποιος, η ιδεολογική προσέγγιση, των για πρώτη φορά Αριστερών υπουργών, που ως εκφραστές του, υπέρ των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, «δόγματος» πιστεύουν ότι το ακαταδίωκτο των συγκεκριμένων εγκληματιών είναι άσκηση δημοκρατίας και ατομικών ελευθεριών.

Επίσης το πρόβλημα με τους Ρομά είναι ακόμη πιο σύνθετο. Οι διαπλεκόμενες σχέσεις διαφθοράς ανάμεσα στις συμμορίες που δρουν στην περιοχή του Μενιδίου-Ζεφυρίου και σε ορισμένους πολιτικούς και αυτοδιοικητικούς έχουν δημιουργήσει ένα πραγματικό απόστημα.

Οι Ρομά ψηφίζουν και χρηματοδοτούν υποψήφιους και αυτό τα προηγούμενα χόνια είχε φτιάξει ένα καβούκι διαφθοράς, που συντηρούσε την ανομία και τις συνθήκες γκέτο.

Τώρα όμως εξαιτίας αυτής της τραγωδίας με την απώλεια του 11χρονου μαθητή οφείλουν όλοι μαζί, πολιτικοί, αστυνομία, δικαιοσύνη να σπάσουν το απόστημα και να βάλλουν ένα οριστικό τέλος στα γκέτο της ανομίας και της εγκληματικότητας. Φτάνει πια!

13 Ιούνιος, 2017 13:49

Η σιωπή των …αμνών της Αριστερής διανόησης και ο ρεαλισμός της Εξουσίας

By ΣΧΟΛΙΑ | No Comments

Ορισμένα από εκείνα που γίνονται όλο αυτό τον καιρό που κυβερνά η για πρώτη φορά Αριστερά, άλλοτε θα είχαν σαλπίσει τον γενικό ξεσηκωμό της τάξης των διανοητών και των κουλτουριάρηδων της Αριστεράς.

Τα μέλη της πνευματικής κοινότητας με αριστερό πρόσημο όχι μόνο δεν ξεσηκώνονται αλλά βρίσκονται σε κατάσταση απόλυτης, έως εκκωφαντικής σιωπής.

Μοιάζει να μην τους ενοχλεί τίποτα και από υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και υπερασπιστές των αδυνάμων έχουν μεταβληθεί σε κήνσορες του ρεαλισμού της εξουσίας.

Πλέον δεν φαίνεται να τους ενοχλούν ούτε οι καταγγελίες για επαναπροώθηση Τούρκων αντικαθεστωτικών, ούτε η συνθηκολόγηση της κυβέρνησης με τις πιο σκληρές προτάσεις Σόιμπλε για μείωση των συντάξεων, ούτε η διαρκής παραίτηση του Μαξίμου από πάγιες αριστερές παρακαταθήκες.

Μπορεί να μοιάζει περίεργη η εξαφάνιση πολλών εκ των διανοητών της αριστεράς, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, αλλά δεν είναι, γιατί πολύ απλά έχει επικρατήσει το «δόγμα» της προσαρμοστηκότητας με την λογική του ρεαλισμού της εξουσίας.

Έτσι οι πολλοί σιωπούν, και κάποιοι λίγοι δεν διστάζουν να εμφανίζονται ακόμη και χειροκροτητές των κυβερνητικών επιλογών. Με μοναδικό «επιχείρημα» ότι «δεν μας αφήνουν οι ξένοι» και μόνη «ιδεολογία» «να μην επιτρέψουμε την άνοδο του Μητσοτάκη στην εξουσία».

Την ίδια στιγμή άλλοι παρακολουθούν αμέριμνοι, ίσως και βολεμένοι τα όσα συμβαίνουν και τα οποία κάποτε θα τους είχαν βγάλει στον δρόμο της διαμαρτηρίας.

Δεν είναι μόνο ο Αλέξης Τσίπρας που έχει εγκαταλείψει το “go back madam Merkel” και οι ιδεολόγοι της Αριστεράς έχουν καταπιεί την γλώσσα τους.

Αυτοί που ήταν στον δρόμο φωνάζοντας για την ανάγκη να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και επαγγελοντο μια νέα τάξη πραγμάτων έχουν κλειστεί τώρα στο καβούκι τους, χωρίς παντιέρες και  επαναστατικό οίστρο.

 

12 Ιούνιος, 2017 10:46

Δικαίωμα στην άποψη Καζάκου, πριν την ανασκευάσει, υφιστάμενος το bullying του twitter και του facebook

By ΣΧΟΛΙΑ | No Comments

Ο Κώστας Καζάκος δεν είναι μόνο ένας αγαπημένος ηθοποιός και σκηνοθέτης. Δεν είναι μόνο ένας στρατευμένος στην ιδεολογία του Κομμουνισμού καλλιτέχνης, που έχει διατελέσει και βουλευτής του ΚΚΕ. Είναι ένας θαρραλέος και πεισματάρης άνθρωπος που διεκδικεί να μιλάει και να λέει τα πράγματα με το όνομα τους.

Γι αυτό όταν διάβασα την δήλωση του για εκείνο που ο Κώστας αποκαλεί «προδοσία» και το ότι το απέδιδε σε όλους εκείνους τους νέους ανθρώπους, οι οποίοι αντί να πολεμήσουν για μια καλύτερη Ελλάδα, ανοίγουν την …πόρτα και δραπετεύουν στο εξωτερικό, εγώ προσωπικά δεν αιφνιδιάστηκα. Πολύ περισσότερο δεν σοκαρίστηκα. Και επίσης δεν ένιωσα ότι βρίζει τα παιδιά μας.

Ωστόσο εξεπλάγην όταν άκουσα τον Κώστα να μιλάει στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου και να προσπαθεί να πάρει την δήλωση του πίσω. Μέχρι που σκέφτηκα «δεν είναι αυτός ο Καζάκος!»

Βεβαίως είχε προηγηθεί ο χαλασμός στο twitter και στο facebook. Όλοι εναντίον του. Λες και δεν μπορεί κάποιος να πει την γνώμη του σε αυτή την χώρα.

Δυστυχώς παρατηρώ ότι ζούμε πλέον στην “Δημοκρατία” του αγανακτισμένου (;)  και χαβαλετζίδικου κοινού των social media. Αλίμονο σου αν γράψεις, ή πεις κάτι που δεν χαϊδεύει αφτάκια και δεν αρέσει στους πολλούς.

Έτσι και ο Κώστας είπε ότι όσοι από τους νέους μας εγκαταλείπουν την χώρα και δεν μένουν εδώ για να αλλάξουν τις απαράδεκτες συνθήκες προδίδουν την Ελλάδα.

Ναι πράγματι δεν είναι επιλογή των νέων παιδιών να φεύγουν από μια χώρα στην οποία τα όνειρα τους είναι υποθηκευμένα. Ναι είναι αλήθεια ότι μένοντας στην Ελλάδα των μνημονίων η υπόθεση θυμίζει έντονα το survivor, αφού δεν είναι εύκολο να επιβιώσεις. Πολύ περισσότερο να δημιουργήσεις οικογένεια.

Και ναι οι νέοι φεύγουν για να αναζητήσουν εκείνες τις ευκαιρίες που η πατρίδα δεν μπορεί να τους προσφέρει πλέον, ψάχνοντας γι’ αυτές σε άλλες χώρες. Όλα αυτά είναι και γνωστά και σεβαστά ως κατάσταση και ως δικαιολογίες.

Όμως αν παραδεχόμαστε ότι οι συνθήκες στην χώρα μας που βρίσκεται σε καθεστώς μνημονίων θυμίζουν, αν δεν είναι κιόλας, εμπόλεμη κατάσταση; Τότε γιατί να μην θεωρηθεί έστω και καθ’ υπερβολή «προδότης» αυτός που φεύγει απλώς για να σώσει τον εαυτό του, αδιαφορώντας τι θα απογίνει η χώρα, πίσω του. Αντί να παλέψει να ανατρέψει τα κακώς κείμενα, να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, εκείνος φεύγει.

Μα είναι δύσκολο, μοιάζει ακατόρθωτο, δεν αλλάζει. Θα πει κάποιος. Δύσκολο ήταν να ρίξεις και την Χούντα, αλλά κάποιοι έκαναν το Πολυτεχνείο.

Και κάτι ακόμη την απαίτηση για την αλλαγή, την ανατροπή, την επανάσταση κανείς την έχει από το πιο ριζοσπαστικό, το πιο δυναμικό κομμάτι του κάθε λαού, τη νεολαία! Όταν αυτή φεύγει μαζί της χάνεται και η ελπίδα.

Δεν γνωρίζω αν το να φεύγεις υπό αυτές τις συνθήκες λέγεται προδοσία, αλλά σίγουρα δεν είναι η καλύτερη επιλογή και πάντως δεν είναι υπέρ της πατρίδας.

Ο Κώστας είμαι σίγουρος ότι χρησιμοποίησε την λέξη για να αφυπνίσει, για να ταράξει, για να χαστουκίσει, αν προτιμάτε, την «εύκολη λύση» και όχι επειδή πιστεύει ότι τα παιδιά που υποχρεώνονται να φύγουν είναι προδότες. Άλλοι είναι οι προδότες και τους ξέρουμε όλοι. Ας μην κοπανιόμαστε λοιπόν μεταξύ μας.

 

7 Ιούνιος, 2017 17:48

Προκλητική ισοπέδωση της Ανώτατης Εκπαίδευσης με νόμο που φέρνουν χωρίς διάλογο με κανέναν

By ΣΧΟΛΙΑ | No Comments

Βαδίζοντας στα χνάρια του θιασώτη, της «Θεωρίας του χάους», Αριστείδη Μπαλτά, η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, υπό τον Κωνσταντίνο Γαβρόγλου, έχοντας τις ευλογίες του Μεγάρου Μαξίμου προωθεί νομοσχέδιο-νάρκη στα θεμέλια της Ανώτατης Εκπαίδευσης.

Έχουν ήδη γραφεί πολλά για την διαλυτική συνέπεια που θα έχουν στα πανεπιστημιακά ιδρύματα οι «αλλαγές» που προωθούνται από τον κύριο Γαβρόγλου.

Πρόκειται για μια ακόμη απόδειξη της ιδεοληψίας που διακατέχει την κυβέρνηση για τα θέματα Παιδείας.

Το νομοσχέδιο είναι μια προσπάθεια, μέσω συρραφής διατάξεων, προχείρως γραμμένων, να ισοπεδωθούν τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά μας Ιδρύματα και τα ΤΕΙ, ενώ παράλληλα ικανοποιείται ο διακαής πόθος του ΣΥΡΙΖΑ να ξηλωθεί ο νόμος 4009/2011, τον οποίο ο υπουργός Παιδείας δεν δίστασε πρόσφατα να χαρακτηρίσει «κατάρα» για τα Πανεπιστήμια.

Οι «για πρώτη φορά Αριστεροί» ινστρούχτορες της Κουμουνδούρου και του Μαξίμου επαναφέρουν το θέμα του ασύλου κλείνοντας το μάτι σε εξωπανεπιστημιακές ομάδες και στα γκρουπούσκουλα των Εξαρχείων, ότι μπορούν να διαπράττουν τις έκνομες ενέργειες τους και στην συνέχεια να κλείνονται σε κάποια σχολή και επικαλούμενοι το Άσυλο, να σπάζουν και να ρημάζουν.

Έτσι θεωρούν ότι «αποκαθιστούν» για ακόμη μία φορά τις ακαδημαϊκές ελευθερίες τις οποίες όμως μόνο αυτοί άκουγαν να «υποφέρουν» με το προηγούμενο πλαίσιο.

Καταργούν και με τη βούλα τα συμβούλια ιδρύματος, αυτά που με τόσο μένος στοχοποίησαν και κατασυκοφάντησαν, δημιουργώντας κάποιες ερμαφρόδιτες και αόριστες δομές.

Έτσι αντί να περιορίσουν την κομματοκρατία στα Πανεπιστήμια, την ενισχύουν καθώς οι εκπρόσωποι των φοιτητών στα όργανα διοίκησης θα ορίζονται τελικά από τις κομματικές φοιτητικές παρατάξεις. Άλλο ένα κομματικό δώρο στη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ.

Με τα ξεχωριστά ψηφοδέλτια εκλογής πρύτανη και αντιπρυτάνεων επιχειρούν να ελέγχουν τις διοικήσεις των Πανεπιστημίων, χωρίς να τους ενδιαφέρει η αναποτελεσματικότητα και οι δυσλειτουργίες οι οποίες μπορεί να προκύψουν. Φτάνει μόνο να οικοδομείται  το κομματικό καθεστώς των Πανεπιστημίων.

Οι ιδεοληπτικές εμμονές τους βάζουν εμπόδια σε πετυχημένα μεταπτυχιακά ρίχνοντας τον σπόρο για ψευδομεταπτυχιακά προκειμένου να καλύπτονται οι τυπικές προϋποθέσεις συμμετοχής των διδασκόντων.

Τέλος η αλλεργία τους στις ανεξάρτητες αρχές συνεχίζεται, υποβαθμίζοντας την ΑΔΙΠ στο θεσμικό της ρόλο για την αξιολόγηση και πιστοποίηση στα ΑΕΙ, αντί να την ενισχύσουν με το απαραίτητο προσωπικό.

Πρόκειται για ένα πισωγύρισμα 35 χρόνων που επιστρέφει τα Πανεπιστήμια μας στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Φτάνουν μέχρι το σημείο να προτείνουν ο υπουργός Παιδείας να μπορεί να ιδρύει και να διαλύει ΑΕΙ για επιστημονικούς λόγους!

Σύμφωνα με τις αλλαγές που προτείνονται, το πρυτανικό συμβούλιο, στο οποίο θα μετέχει και εκπρόσωπος των φοιτητών, θα είναι πλέον αρμόδιο να αποφασίζει για το πανεπιστημιακό άσυλο, βάσει των αλλαγών που προτείνει το υπουργείο Παιδείας.

Οι εκπρόσωποι των φοιτητών εξάλλου, θα μετέχουν στα όργανα διοίκησης των ΑΕΙ, με υπόδειξη των συλλόγων τους, το οποίο πρακτικά σημαίνει των φοιτητικών παρατάξεων.

Και να σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά τα απίστευτα αναχρονιστικά και θλιβερά για την Ανώτατη Εκπαίδευση μας τα εισηγούνται άνθρωποι οι οποίοι διατείνονται πως επιθυμούν την πρόοδο και τον εκσυγχρονισμό των Πανεπιστημίων.

Πόσο όμως εκσυγχρονιστικό είναι να επαναφέρεις το καθεστώς των «αιωνίων φοιτητών»;

Αλήθεια πόσο προοδευτικό είναι να μην δέχεσαι και να καταργείς τα ξενόγλωσσα τμήματα τα οποία θα μπορούσαν να προσελκύσουν φοιτητές από το εξωτερικό και να φέρουν στην χώρα σημαντικά ποσά. Μόνο στην Έκθεση της τράπεζας της Ελλάδας γίνεται λόγος για 50 εκ. ευρώ στα επόμενα χρόνια.

Και όλα αυτά τα αποφάσισαν σε κάποια κομματική σύσκεψη στη Κουμουνδούρου, χωρίς κανένα διάλογο με την κοινωνία και τους φορείς της Πανεπιστημιακής Κοινότητας.

Την ίδια ώρα δεν αρθρώνεται λέξη για την διασφάλιση των απαραίτητων προϋποθέσεων για τη σύγχρονη λειτουργία των Πανεπιστημίων μας και την επαρκή χρηματοδότηση τους.

Και φυσικά λέξη για την ουσιαστική χρηματοδότηση της έρευνας σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, την ενθάρρυνση της χρηματοδότησης της έρευνας και εκπαίδευσης και από ιδιωτικούς πόρους και την ορθολογική, σύγχρονη και ευέλικτη οργάνωση των προπτυχιακών και μεταπτυχιακών σπουδών.

Το Πανεπιστήμιο (πρέπει να) είναι ένας ανοιχτός οργανισμός που αναπτύσσει και ενθαρρύνει το διάλογο, την αυτοτέλεια και αυτονομία του (διοικητική, οικονομική, ακαδημαϊκή, εκπαιδευτική) και την εσωτερική δημοκρατία, που επί της ουσίας μας λείπει σε μεγάλο βαθμό σήμερα καθώς τα φαινόμενα βίας που ασκούν μειοψηφικές ομάδες την περιορίζουν σε σημαντικό βαθμό.

Μέχρι σήμερα τα Πανεπιστήμιά μας δεν έχουν τολμήσει ν’ ανοιχτούν σε νέα γνωστικά αντικείμενα, ν’ αναπτύξουν εκπαιδευτικά προγράμματα και σε ξένες γλώσσες, ν’ αναπτύξουν προπτυχιακά διατμηματικά και διαϊδρυματικά προγράμματα σπουδών (με φωτεινές εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα). Τα πράγματα όμως δεν μπορεί να μείνουν για πολύ στάσιμα.

Για όλα όσα μεθοδεύουν για μια ακόμη φορά στις πλάτες των παιδιών μας, μόνο μια φράση ταιριάζει: «Αιδώς Αργείοι».

 

 

2 Ιούνιος, 2017 17:09

Ιδεολόγοι ή ιδεοληπτικοί; Πάντως, άλλη μια νίκη των μνημονίων !

By ΣΧΟΛΙΑ | No Comments

Η υπόθεση της ιδεολογίας στην Πατρίδα μας, τουλάχιστον στα χρόνια της Μεταπολίτευσης έχει ένα και μοναδικό όνομα-τίτλο: «Αριστερά».

Λίγο οι αγώνες, οι διώξεις, οι φυλακές και τα ξερονήσια, πέρασε στην συνείδηση του κόσμου. Κάποιοι πάλι, το πέρασαν από το γκισέ της εξαργύρωσης για το …γαλόνι του αντιστασιακού.

Έτσι, με αυτό το ιδιότυπο ταμπού, να έχει την δική του θέση στην αξιωματική λογική που επικρατεί στην αξιολόγηση του πολιτικού μας συστήματος και της κοινωνική εκφοράς του, η για πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση είχε μια δεδομένη ιδεολογική αφετηρία.

Το αφήγημα ήταν καθαρό. Θα κυβερνήσει η Αριστερά και θα διορθωθούν τα λάθη και οι αδικίες των προηγούμενων κυβερνήσεων που εκπροσωπούσαν την δεξιά και το κέντρο.

Το αβαντάζ ήταν επίσης προσδιορισμένο αυστηρά. Η Αριστερή κυβέρνηση έχει το ηθικό πλεονέκτημα με το μέρος της.

Ωστόσο, τα πράγματα μετά τα δύο μνημόνια, τις περικοπές συντάξεων, τις μειώσεις του αφορολόγητου κάτω από τα όρια της φτώχειας και τις εκλεκτικές συγγένειες με τα στεγανά της διαπλοκής, μπερδεύτηκαν και το ιδεολογικό πρόσημο άρχισε να θολώνει…

Η ιδεολογία έμοιαζε πλέον όχημα προς απόσυρση στην μάντρα του ρεαλισμού και της λογικής ενός survivor περί την εξουσία.

Στην θέση των ιδεολόγων εμφανίστηκε ένα άλλο είδος. Οι «εμμονικοί», ή αν προτιμάτε οι «αμετανόητα πείσμονες» απέναντι στην χαμένη άγκυρα των αρχών και των πιστεύω τους.

Πρόκειται για όλους εκείνους που μπορεί να υπογράφουν και τον πιο σκληρό μνημονιακό όρο, αλλά με δάκρυα στα μάτια. Μπορεί να αποφασίζουν το πιο επαχθές μέτρο, αλλά ξορκίζοντας το στον βωμό της αντιδεξιάς πάλης και θυμιατίζοντας το με τα σύμβολα του Μαρξ και του Λένιν.

Αν ανοίξεις το λεξικό θα τους βρεις όλους αυτούς στο λήμμα «ιδεοληπτικός».

Τι κρίμα, χάσαμε τους ιδεολόγους και μας έμειναν οι ιδεοληπτικοί. Άλλη μια νίκη των μνημονίων!

 

22 Μάιος, 2017 16:55

Ο Άγνωστος Στρατιώτης και η γνωστή-άγνωστη «προοδευτική» ανοησία του ΣΥΡΙΖΑ για πάταξη της αστυνομοκρατίας

By ΣΧΟΛΙΑ | No Comments

Οι κλούβες που θα έφευγαν από το κέντρο, καλά κρατούν στην Ηρώδου Αττικού και το φυλάκιο των Ευζώνων καίγεται συνεχώς σαν κεράκι της Λαμπρής…

Read More
19 Μάιος, 2017 16:45

O tαύρος της Wall Street, και τα επιθετικά ρουθούνια Τραμπ…

By ΣΧΟΛΙΑ | No Comments

Γράφει η   Άνθια Πράπα

Το μπρούντζινο άγαλμα του Ταύρου που καιροφυλακτεί στο Bowling Green Park, στη Financial District της Νέας Υόρκης και που συχνά αναφέρεται και ως «Ταύρος της Wall Street», συμβολίζει την επιθετική, οικονομική αισιοδοξία και ευημερία όσο και την οικονομική κυριαρχία της Αμερικής.

H Νταϊάν Ντουράντε στον ιστορικό της οδηγό για τα μνημεία του Μανχάταν τον περιγράφει: « Το κεφάλι του Ταύρου είναι χαμηλωμένο, τα ρουθούνια του πετάνε φωτιές και τα μοχθηρά μακριά και κοφτερά του κέρατα φαντάζουν έτοιμα να σε καρφώσουν, είναι ένα άγριο, επικίνδυνο θηρίο. Το μυώδες σώμα είναι λυγισμένο προς τη μία πλευρά και η ουρά του κυρτή σαν μαστίγιο.

Ο Ταύρος είναι επίσης ενεργητικός και σε κίνηση».

Η εικόνα του αγάλματος αυτού μού προκαλεί συνειρμικά τον παραλληλισμό του με έναν άλλο Νεοϋορκέζο «ταύρο», εξίσου βάναυσο και αγριεμένο: τον Ντόναλντ Τραμπ.

Η δυναμική προσωπικότητα του νεοεκλεγέντος Προέδρου των Η.Π.Α. αναδύει τα ίδια συναισθήματα με τη θέα του μνημείου.

Η σκληρότητα, ο αριβισμός και η στυγνή κοινωνική πολιτική του στάση είναι πλέον γνωστά σε όλη την υφήλιο. Ακόμα, αίσθηση προκαλεί η επιθετικότητα και η οργή που εκπέμπει ο κ. Τραμπ προς τα ευπαθή κοινωνικά στρώματα, την οποία ξεσπά πάνω σε δημοσιογράφους και πολιτικούς αντιπάλους.

Στον απόηχο της απαγόρευσης της εισόδου στις Ηνωμένες Πολιτείες των κατοίκων μουσουλμανικών χωρών και καθώς περιμένουμε τις εξελίξεις στο χώρο της υγείας με εμπλεκόμενο το Obama care και την πρόταση του Πολ Ράιαν, ορατές είναι και έμπρακτα πλέον οι βλέψεις του αμερικανού Προέδρου αναφορικά με την καταστολή της κοινωνικής πρόνοιας και της προστασίας των κατώτερων κοινωνικών τάξεων, τα θεμέλια των οποίων έθεσε η κυβέρνηση Ομπάμα.

Πρόσφατα, όμως, κάποιος κοίταξε στα μάτια τον Ταύρο και έδειξε καταφανώς πως δε βασιλεύει μόνος του στην αρένα, πως όταν χρειαστεί θα εμφανιστεί ο ταυρομάχος με το κόκκινο πανί και θα τον βάλει σε τάξη. Ο ταυρομάχος πρόκειται εδώ για ένα ακόμη άγαλμα που τοποθετήθηκε απέναντι από αυτό του Ταύρου την παραμονή της Ημέρας της Γυναίκας, στις 7 Μαρτίου και φέρει το όνομα «Ατρόμητο Κορίτσι».

Στόχος της κίνησης αυτής ήταν να στείλει ένα μήνυμα υπέρ της εκπροσώπησης του γυναικείου φύλου στον χώρο της εργασίας. Η νεαρή κοπέλα, λοιπόν, αψηφά τον Ταύρο και θα έλεγα πως μαζί της όλες οι γυναίκες αψηφούν την υποβάθμιση που έχει εκφράσει σε άπειρες δηλώσεις του γι’ αυτές ο Ντόναλντ Τραμπ.

H φαινομενικά εύθραυστη απεικόνιση του κοριτσιού υποκρύπτει την εσωτερική δύναμη και αποφασιστικότητα που τη διακατέχει και μπορεί κανείς να την ανιχνεύσει μόνο αν βρεθεί στη διασταύρωση των πυρών που εκτοξεύονται από τα βλέμματα αυτής και του Ταύρου. Το «Ατρόμητο Κορίτσι» εκτός από τις γυναίκες μπορούμε να πούμε ότι συμβολίζει, επίσης, την περιφρόνηση έναντι στην άκαρδη τακτική του Τραμπ όλων των ατόμων που τού έχουν αντιτεθεί.

Μπορεί, άραγε, ο σκληρός Πρόεδρος να θέλει να σπείρει την κακοβουλία του με νέα μέτρα, αλλά όλοι οφείλουν να υψώσουν το ανάστημά τους, να αντλήσουν δύναμη από το κορίτσι-σύμβολο και να «πιάσουν τον ταύρο από τα κέρατα». Οι φωνές της αμφισβήτησης, βέβαια, δεν έχουν λείψει μέχρι τώρα από κάθε πιθανή προέλευση παγκοσμίως. Ζητούμενο είναι να μην υπάρξει σταδιακή καθίζηση αυτής της λογικής, ακόμη και αν το άγαλμα του κοριτσιού απομακρυνθεί, αφού δεν προβλέπεται να μείνει μόνιμα στην τωρινή του θέση.

Είναι, ακόμη, δεδομένο πως οι αμερικανοί αλλά και όλος ο κόσμος δε θα επιτρέψουν εν τέλει στον Τραμπ να αλλάξει άρδην τις συνθήκες και πως κάποια στιγμή οι εταίροι ισχυροί θα δείξουν τα δόντια τους, καθώς ο ρατσισμός είναι μια συνήθεια που ανήκει αποκλειστικά στο παρελθόν και πρέπει με κάθε τρόπο να καταπολεμηθεί. Πόσα όμως μαστιγώματα θα δεχτεί ο λαός από την ουρά του Ταύρου μέχρι να συμβεί αυτό;

Πόσο αίμα πρόκειται να βάψει κόκκινη τη ζωή χιλιάδων συνανθρώπων μας μέχρι να εμφανιστεί το σωτήριο κόκκινο πανί; Και για πόσο ο Τραμπ θα αφεθεί να «αλωνίζει» με ορμητήριο τον Λευκό Οίκο και να θέτει σε εφαρμογή τις ρατσιστικές του οφθαλμαπάτες στην έρημο ιδανικών που τείνει να δημιουργήσει, μέχρι να τον τιθασεύσει ο ταυρομάχος-κορίτσι-σύγχρονος άνθρωπος; Μόνο το μέλλον θα δείξει.

Η απάντηση μέλλεται να δοθεί στα «ταυροκαθάψια» της πραγματικότητας, παρά στη θεωρία.

11 Μάρτιος, 2017 20:45

Κυβέρνηση, κινούμενη άμμος…

By ΣΧΟΛΙΑ | No Comments

Κάποτε λέξεις όπως, IMF, spreads, ευρωομόλογο, primary dealers, ύφεση μας ήταν αδιάφορες ή παντελώς άγνωστες.

Κάποτε, η λέξη “αξιολόγηση” δεν στοίχειωνε τις μέρες και τις νύχτες μας. Η περίφημη πια αξιολόγηση σαν άλλο Γεφύρι της Άρτας ολημερίς χτίζεται ενώ το βράδυ γκρεμίζεται συθέμελα και το βασικό ερώτημα της ζωής μας πια παραμένει αναπάντητο: ποιος θα θυσιαστεί στα θεμέλια της, για να κλείσει επιτέλους;

Από η μία η Ευρωζώνη επιμένει ότι η Ελλάδα μπορεί και θα τα καταφέρει με τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις να φτάσει τον μεγαλεπήβολο στόχο για πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 3,5% του ΑΕΠ. Από την άλλη το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θεωρεί αυτόν τον στόχο ανέφικτο και υποστηρίζει ότι η Ελλάδα θα πετύχει μόλις 1,5% το 2018.

Μείζον ζήτημα για το ΔΝΤ είναι να μειωθεί ο στόχος, καθώς αν δεν υπάρξει αυτή η προϋπόθεση, απειλεί με αποχώρηση από το ελληνικό πρόγραμμα – αποχώρηση που θα προκαλέσει τριγμούς και άλλες ηχηρές αποχωρήσεις – και εξηγεί πως θα πρέπει να ληφθούν νέα σκληρά μέτρα, με πρώτους πεσόντες στο πεδίο της μάχης – για μια ακόμη φορά – το αφορολόγητο και τις συντάξεις.

Από την άλλη, αν διατηρηθεί το πρωτογενές πλεόνασμα στο 3,5% για δύο μόνο χρόνια, για τα οποία γίνεται συζήτηση, το κούρεμα του χρέους μοιάζει αναπόφευκτο, τη στιγμή που πολλά ευρωπαικά κράτη, με προεξέχον τη Γερμανία, αντιτίθενται σε αυτή την εκδοχή μιας και θα βγουν ζημιωμένα από την ελάφρυνση.

Ταυτόχρονα, η Ευρώπη προετοιμάζεται για εκλογές. Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία βρίσκονται σε προεκλογική περίοδο που μπορεί να οδηγήσει σε τεράστιες αλλαγές, ενώ στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, ο νέος Πλανητάρχης, Ντόναλντ Τράμπ κρατά κλειστά τα χαρτιά του σχετικά με το ελληνικό ζήτημα.

Στα εν οίκω τώρα, η Κυβέρνηση αγωνιά να μας  διαβεβαιώσει – εδώ και ένα χρόνο -ότι η αξιολόγηση θα κλείσει χωρίς νέα μέτρα, προφανώς κάνοντας μια απέλπιδα προσπάθεια να πείσει τον ίδιο της τον εαυτό. Δημοσιονομικά, Εργασιακά και το θέμα της Ανταγωνιστικότητας μοιάζουν με βόμβες έτοιμες να εκραγούν στα χέρια των κυβερνώντων που αρέσκονται να ψάχνουν τους ενόχους για τη διαμορφωθείσα κατάσταση μόνο έξω από το Μαξίμου.

Τι και αν η Κυβέρνηση είναι αυτή που πρέπει να καταθέσει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Στρατηγικής (ΜΠΔΣ) που αφορά τα έτη ως το 2021;

Τι και αν είναι δική της ευθύνη οι αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο, που θα επιφέρουν στα εργασιακά την απαραίτητη εξυγίανση.

Τι και αν πρέπει να καταστρώσει ένα συνεκτικό αναπτυξιακό σχέδιο, τι και αν πρέπει να μειώσει τη γραφειοκρατία, να απλουστεύσει τον νόμο-πλαίσιο για τις δημόσιες συμβάσεις, να βρει λύση για τα κόκκινα δάνεια, να προχωρήσει σε ιδιωτικοποιήσεις, να παύσει συλλήβδην να σκέφτεται μικροκομματικά και να τολμήσει αυτό που καμια κυβέρνηση δεν εχει τολμήσει ως τώρα:

Να πει την αλήθεια – ακόμα και αν ξέρει ότι θα χάσει ψηφοφόρους -, να αντιμετωπίσει με θάρρος όλους τους στερεοτυπικούς μηχανισμούς που κάνουν το κράτος τόσο δυσκίνητο, να νοιαστεί για την ανάπτυξη και την ευημερία περισσότερο από ό,τι για την εξουσία.

Πιο πολύ από ποτέ μοιάζουμε βυθισμένοι στην κινούμενη άμμο. Εμείς, η Ευρώπη, ο κόσμος όλος…Διαταραγμένες διεθνείς ισορροπίες και νέα πρόσωπα που αλλάζουν το σκηνικό σε ένα δρόμο που παραμένει αδιέξοδος αφού δεν υπάρχει θέληση για την απαραίτητη αλλαγή. Μένει να δούμε… ποιος θα θυσιαστεί στο τέλος του.

 

 

16 Φεβρουάριος, 2017 20:19
}
Κάντε like στη σελίδα ΕΠΕΝΔΥΤΗΣlive